chapter 10

‘ડાંગવનો અને...’ પાઠમાં આહવાની વનસંપદાનું આદિમ અને મનોહર રૂપ લેખકને મંત્રમુગ્ધ કરી દે છે. આહવા પ્રદેશ પ્રાકૃતિક સૌંદર્યથી ભરપૂર છે:

1. 
   

   સનસેટ પૉઇન્ટ પરથી નીચે દેખાતી આખી રંગભૂમિ અદ્ભુત લાગે છે. દૂર ખીણમાં માનવ-વસવાટના રતૂમડાં પાંદડાં જેવાં ઘરો અને ત્યાં સુધી દોડી જતી ગ્રે (ભૂખરી) રંગની સાપ જેવી વાંકીચૂકી કેડીઓ દ્રશ્યમાન થાય છે.

   
   


2. 
   

   ખીણમાંથી સૂર્ય સાથે હરીફાઈ કરતા સાગના ઘટાદાર વૃક્ષો અને જમીન પર પથરાયેલું લીલુંછમ ઘાસ સૂર્યપ્રકાશને પણ આંટી મારે તેવી હરિયાળી રેલાવે છે.

   
   


3. 
   

   પવનની સાથે ઘૂમરાઈને ઉપર આવતા રંગ, ગંધ અને અવાજના ત્રિવિધ રૂપને શ્વાસમાં ભરીને સમગ્ર અસ્તિત્વમાં અનુભવી શકાય છે. પવનની જાદુઈ લાકડી ફરતાં જ આ દૃશ્ય-શ્રાવ્ય ચલચિત્ર સતત બદલાતું રહે છે.

   
   


4. 
   

   રાત્રિના સમયે ખીણના રસ્તે સાગના ઝાડો પર હજારો આગિયાઓ ઊડાઊડ કરીને અંધકારને શણગારે છે, જે જાણે આકાશના તારા નીચે ઊતરી આવ્યા હોય તેવું નયનરમ્ય દ્રશ્ય ઊભું કરે છે. વળી, લળી-લળીને હેત કરતાં વાંસના ઝુંડ આ વનની ભવ્યતામાં વધારો કરે છે.