ધોરણ 10 | విષય: Gujarati
સાચો વિકલ્પ: (A) વીજળીની કરામતથી કૃષ્ણજન્મનું દૃશ્ય ઊભું થવાનું હતું.
અસિતની વીજળીની કરામતથી નિજમંદિરમાં કૃષ્ણજન્મોત્સવનું આબેહૂબ અને ભવ્ય દૃશ્ય ઊભું કરવામાં આવ્યું હતું:
ઘડિયાળમાં બરાબર રાતના બાર વાગ્યા એટલે લાલ કિનખાબનો પડદો સરરર કરતો ખુલી ગયો. આકાશમાંથી તેજનો પુંજ ઉતરતો હોય તેમ એક મોટો ઝબકારો થયો અને દેવકીના ખોળામાં બાળક રૂપે કૃષ્ણ ભગવાન દર્શાયા.
કારાગૃહના અંધકારમાં એ તેજપુંજ અજવાળું પાથરી રહ્યો હતો. બરાબર એ જ સમયે કાંસા, ઝાલર, મંજીરા અને શંખનો ભારે અવાજ થયો અને શરણાઈવાળાએ બિભાસના સૂર છેડ્યા.
ત્યારબાદ વસુદેવજીએ કૃષ્ણને છાબડીમાં લીધા અને ધોધમાર વરસતા વરસાદમાં જમના નદીના છલકાતા પાણીમાં પ્રવેશ કર્યો. અંધારામાં વીજળી ઝબકતી હતી અને જળને ડહોળતો સરરર અવાજ થયો, ત્યારે ભગવાને માથે નાગે (શેષનાગે) છાયા કરી.
અંતે ભગવાન ગોકુળ પહોંચ્યા ત્યારે ત્યાં ઉત્સવ મચ્યો. જશોદા મૈયાએ નંદકુંવરને શણગાર્યા, નજર ન લાગે માટે ગાલે મેંશનું ટપકું કર્યું. ગોપબાળોના આનંદથી આખી વનરાજી ગાજી ઊઠી અને પંચાજીરીનો પ્રસાદ વહેંચાયો.
જન્મોત્સવ’ વાર્તામાં ગરીબ માણેકના પેટે જન્મેલા નવજાત બાળક (કિસન) ની કરુણતા હૃદય હચમચાવી મૂકે તેવી છે:
એક તરફ અમીરોના ઘરમાં કૃષ્ણજન્મની ખુશીઓ મનાવાતી હતી, ત્યારે બીજી તરફ સ્ટેશન પાસેના એક ફાટીતૂટી ગુણપાટવાળા ઝૂંપડામાં અંધારા વચ્ચે કિસનનો જન્મ થાય છે. ગરીબીના કારણે આ બાળકનો જન્મ થવો એ તેના પિતા માટે કોઈ આનંદનો અવસર નથી, પણ એક નવો બોજ છે.
આ અક્કરમી બાળકના જન્મની સાથે જ તેની કિસ્મત અંધકારમય બની જાય છે. તેના જન્મના થોડા જ સમયમાં, તેની માનું મોઢું પણ જોવા દીધા વિના, તેનો પિતા કાનજી અને દેવજી તેને ધોધમાર વરસાદમાં વેલજી ડોસા પાસે લઈ જાય છે.
વેલજી ડોસો પોતાના અનુભવી હાથોથી પળવારમાં એ ટચૂકડા માસૂમ બાળકના ઘૂંટણ મરડીને ‘ટચાકા’ ફોડી નાખે છે. બાળકની કરુણ ચીસ હવાને વીંધી જાય છે, પણ કોઈને દયા આવતી નથી.
પોતાની જીંદગીની સવાર પડતા પહેલાં જ એ નિર્દોષ બાળકને જીવનભર માટે અપંગ (પાંગળો) બનાવી દેવામાં આવે છે, જેથી તે મોટો થઈને ભીખ માગી શકે. છેલ્લે, બાળક પોતાની માના ખોળામાં બેસીને રડે છે અને ભવિષ્યની લાચારી પર હસે છે, જે ગરીબીની સૌથી મોટી કરુણતા છે.