ધોરણ 10 | విષય: Gujarati
સાચો વિકલ્પ: તે બીજાની પ્રામાણિકતા કદર કરવા ઇચ્છતા હતા.
લેખકને તેમની છત્રી સાચવવા માટે લોકો તરફથી નીચે મુજબની અવનવી અને હાસ્યાસ્પદ સલાહો મળી હતી:
લેખકે ગળામાં માળાની જેમ એક મોટી દોરી રાખવી અને તેની સાથે છત્રી બાંધવી, જેથી તે ખોવાય નહીં અને વરસાદમાં શર્ટ ભીનું ન થાય તે માટે છત્રી પર ઓછાડ (કાપડ) વીંટી રાખવો.
કેટલાક લોકો જેમ બહાર જવા માટે ડ્રાઇવર રાખે છે, તેમ લેખકે પણ માત્ર છત્રી સાચવવા માટે પોતાની સાથે ફરે તેવો એક બે-ત્રણ કલાક પૂરતો પગારદાર માણસ રાખવો.
લેખકે ચાતુર્માસ દરમિયાન ઘરે જ રહેવું, એકટાણાં કરવા અને પ્રભુભજન કરવું. આનાથી છત્રી ખરીદવી જ નહીં પડે અને ખોવાવાનો પ્રશ્ન જ નહીં રહે.
નવી છત્રી પર પાકા રંગથી પોતાનું પૂરું નામ, વીગતવાર સરનામું અને ટેલિફોન નંબર લખાવી દેવો, જેથી કોઈને જડે તો તે પોસ્ટકાર્ડ લખીને જાણ કરી શકે. (નોંધ: લેખકને આ છેલ્લી સલાહ સૌથી યોગ્ય લાગી હતી).
લેખકે છત્રી ન ખોવાય તે માટે નવી છત્રી પર પાકા રંગથી પોતાનું નામ, સરનામું અને ફોન નંબર લખાવ્યા હતા. આ ઉપાયના કારણે, છત્રી લીધાના વીસેક દિવસ પછી લેખકને રાજકોટના એક સજ્જનનો પત્ર મળ્યો. પત્રમાં લખ્યું હતું કે અમદાવાદ-રાજકોટની બસ મુસાફરી દરમિયાન ભૂલથી લેખકની છત્રી તેમની પાસે આવી ગઈ છે. પત્ર વાંચીને લેખકને ખબર પડી કે તેમની છત્રી ખોવાઈ ગઈ છે! સૌના વિરોધ છતાં પેલા સજ્જનની પ્રામાણિકતાની કદર કરવા લેખક બસ પકડીને રાજકોટ ગયા. ત્યાં જઈને પેલા સજ્જનનો આભાર માની પોતાની છત્રી પાછી મેળવી લીધી. લેખક ખુશ થતા વળતી બસમાં અમદાવાદ પાછા આવ્યા. પરંતુ, હાસ્યસ્પદ વળાંક ત્યારે આવ્યો જ્યારે અમદાવાદ બસમાંથી ઉતરતી વખતે લેખક પોતાની એ જ બહું સાચવેલી છત્રી ફરી પાછી બસમાં જ ભૂલીને ઘરે આવી ગયા! આમ, રાજકોટ સુધીનો આખો પ્રવાસ અને છત્રી મેળવવાની મહેનત તેમના ભુલકણા સ્વભાવને લીધે નિષ્ફળ ગઈ.