ધોરણ 10 | విષય: SocialScience
જંગલોનું વર્ગીકરણ બે રીતે કરવામાં આવે છે: (અ) વહીવટી દૃષ્ટિએ અને (બ) માલિકી, વહીવટ અને વ્યવસ્થાપનની દૃષ્ટિએ.
અ. વહીવટી દૃષ્ટિએ જંગલોના 3 પ્રકાર છે:
અનામત જંગલ (Reserved Forest): આ જંગલો સીધા સરકારી તંત્રના નિયંત્રણમાં હોય છે. અહીં લાકડાં કાપવા, વીણવા કે પશુઓ ચરાવવા પર સખત મનાઈ હોય છે.
સંરક્ષિત જંગલ (Protected Forest): આ જંગલોની દેખભાળ પણ સરકાર કરે છે. અહીંના સ્થાનિક લોકોને વૃક્ષોને નુકસાન પહોંચાડ્યા વગર લાકડાં વીણવાની અને પશુ ચરાવવાની છૂટ હોય છે.
અવર્ગીકૃત જંગલ (Unclassified Forest): આ જંગલોનું હજુ સુધી કોઈ વર્ગીકરણ થયું નથી. અહીં વૃક્ષો કાપવા કે પશુઓ ચરાવવા પર કોઈ પ્રતિબંધ હોતો નથી.
બ. માલિકી, વહીવટ અને વ્યવસ્થાપનની દૃષ્ટિએ 3 પ્રકાર છે:
રાજ્ય માલિકીનું જંગલ (State Forest): આ પ્રકારના જંગલો પર રાજ્ય કે કેન્દ્ર સરકારનું નિયંત્રણ હોય છે. દેશના મોટાભાગના જંગલો આ પ્રકારના છે.
સામુદાયિક વન (Communal Forest): આ જંગલો પર સ્થાનિક સ્વરાજ્યની સંસ્થાઓ જેવી કે ગ્રામ પંચાયત, નગરપાલિકા કે જિલ્લા પંચાયતનું નિયંત્રણ હોય છે.
ખાનગી જંગલ (Private Forest): આ જંગલ કોઈ વ્યક્તિની ખાનગી માલિકીનું હોય છે. ઓડિશા, મેઘાલય, પંજાબ અને હિમાચલ પ્રદેશમાં આવા જંગલો છે, જેમાંથી ઘણા હવે ઉજ્જડ થઈ ગયા છે.
જંગલો બચાવવા માટે નીચેના ઉપાયો કરવા જોઈએ:
બળતણ અને અન્ય જરૂરિયાતો માટે લાકડાની જગ્યાએ સૌર ઊર્જા (સોલાર), કુદરતી વાયુ (LPG) જેવા વિકલ્પો વાપરવા જોઈએ.
જો કોઈ વિકાસના કામ માટે વૃક્ષો કાપવા પડે, તો તેની જગ્યાએ એ જ પ્રજાતિના નવા વૃક્ષો વાવવા જોઈએ. અપરિપક્વ (કાચા) વૃક્ષો કાપવા પર સંપૂર્ણ પ્રતિબંધ મૂકવો જોઈએ.
જે ઉદ્યોગો જંગલમાંથી કાચો માલ મેળવે છે, તેમને ભવિષ્ય માટે વનીકરણ (નવા વૃક્ષો વાવવાની) ફરજ પાડવી જોઈએ.
જંગલોમાં લાગતી આગ (દાવાનળ) રોકવા માટે રાષ્ટ્રીય સ્તરે એક અલગ તંત્ર કે દળ ઊભું કરવું જોઈએ.
ઘાસચારો અને બળતણ માટે 'સામાજિક વનીકરણ' અને 'કૃષિ વનીકરણ'ને પ્રોત્સાહન આપવું જોઈએ.
શાળા-કોલેજોના ભણતરમાં આ વિષય ઉમેરીને લોકોમાં જનજાગૃતિ લાવવી જોઈએ. ધાર્મિક સ્થળોએ થતા મેળાઓ વખતે કચરાનો યોગ્ય નિકાલ કરવો જોઈએ જેથી જંગલ દૂષિત ન થાય.
સરકારે સંકટમાં મુકાયેલા અને લુપ્ત થતા વન્યજીવોને બચાવવા માટે ખાસ યોજનાઓ શરૂ કરી છે:
વાઘ પરિયોજના (Project Tiger): વાઘના કુદરતી આવાસોને બચાવવા અને પર્યાવરણનું સંતુલન જાળવવા માટે આ યોજના 1971માં શરૂ કરાઈ હતી. આજે દેશમાં આવા 44 ક્ષેત્રો કાર્યરત છે.
હાથી પરિયોજના (Project Elephant): હાથીઓને તેમના કુદરતી રહેઠાણમાં સંરક્ષણ આપવા અને તેમના અવરજવરના માર્ગો (કોરિડોર) બચાવવા માટે 1992માં આ યોજના શરૂ થઈ હતી. દેશમાં હાથીઓ માટે 26 સંરક્ષિત વિસ્તારો છે.
ગેંડા પરિયોજના: આ યોજના એકશિંગી ભારતીય ગેંડાના રક્ષણ માટે છે. મોટાભાગના ગેંડા અસમમાં અને થોડા પશ્ચિમ બંગાળના સુંદરવનમાં જોવા મળે છે. 'રાઈનો વિઝન 2020' હેઠળ ગેંડાની સંખ્યા 3000 સુધી લઈ જવાનો લક્ષ્યાંક હતો.
ઘડિયાલ પરિયોજના: મીઠા પાણીમાં રહેતા મગરોની આ પ્રજાતિ (ઘડિયાલ) 1970ના દાયકામાં લુપ્ત થવાના આરે હતી, ત્યારે સરકારે આ યોજના શરૂ કરી હતી.
ગીધ પરિયોજના: ગીધ એ કુદરતનો સફાઈ કામદાર છે. ભારતમાં ગીધની 9 પ્રજાતિઓ છે. તેમની સંખ્યામાં મોટો ઘટાડો થતાં 2004થી આ યોજના શરૂ કરાઈ.
હિમદીપડા પરિયોજના: હિમાલયમાં આશરે 3000 મીટરની ઊંચાઈએ બરફમાં રહેતા હિમદીપડા વિશે સ્થાનિક લોકોમાં જાગૃતિ લાવવા માટે વર્ષ 2000માં આ યોજના શરૂ કરાઈ હતી.
નિર્વનીકરણ (એટલે કે જંગલો નષ્ટ થવા)ની અસરો ખૂબ માઠી હોય છે:
વાતાવરણમાં કાર્બન ડાયોક્સાઈડ ગેસનું પ્રમાણ વધે છે, જેનાથી ગ્રીન હાઉસ ઈફેક્ટ (વૈશ્વિક ગરમી)ની અસર વધુ ગંભીર બને છે.
વૃક્ષો કપાવાથી જમીનનું ધોવાણ થાય છે અને ખેતીની ફળદ્રુપતા ઘટે છે.
વન્યજીવો પોતાના કુદરતી રહેઠાણો ગુમાવે છે, જેથી તેઓ ખોરાક અને પાણીની શોધમાં માનવ વસવાટ તરફ આવી ચડે છે.
માંસાહારી પ્રાણીઓ જંગલ નજીકના વિસ્તારોમાં આવીને પાલતુ પશુઓનો શિકાર કરે છે