ધોરણ 11 | విષય: Gujarati
ઝીણો ગેટવાળી શેરીમાં રહેતો એક ભરવાડનો છોકરો હતો. તે ઝાડ કે છાપરા પર વાંદરાની જેમ સડસડાટ ચડી જતો અને ‘સ્ટેચ્યૂ’ કહેવામાં ભારે ઉસ્તાદ હતો. તે એટલો બધો ચપળ હતો કે તેના મિત્રો તેને ક્યારેય 'સ્ટેચ્યૂ' કહીને થિજાવી દેવામાં સફળ થયા નહીં.
વર્ષો પછી જ્યારે લેખક પોતાના વતનની શેરીમાં પગ મૂકે છે ત્યારે શેરી તેમને અજાણ્યાની જેમ તાકી રહે છે. શૈશવના સ્મરણો તાજા થતાં લેખકને ડંકી પાસે પાણીથી રમતા બાળકો, રખડતી બકરીઓ, ગાય, ગટરોના કાટ ખાધેલાં ઢાંકણાં અને ધાબા પર શિયાળાનો તડકો ખાતા વૃદ્ધો દેખાય છે.
લેખક પોતાની પ્રાથમિક શાળાના કમ્પાઉન્ડમાં જાય છે, જ્યાં પેનની અણી કાઢવાથી ઘસાયેલી ભીંત આજે પણ આધુનિક શિલ્પ જેવી ઊભી છે. શેરીમાં બાળકો કેસૂડાનો રંગ બનાવી રહ્યા છે. બાળપણનો ભેરુ ઝીણો વીજળીના થાંભલા સાથે ચોંટીને કાયમ માટે 'સ્ટેચ્યૂ' (મૃત્યુ) થઈ ગયો હતો, એ વીજળીનો થાંભલો આજે પણ ત્યાં જ છે.
કાળના પ્રવાહમાં શેરીના મકાનો અને ભૌતિક સ્થિતિ એ જ રહી છે, પણ સમય બદલાઈ ગયો છે. લેખકના બાળપણના ભેરુઓ અને નિર્દોષ કલ્લોલ હવે ત્યાં રહ્યાં નથી. સમયના સ્ટેચ્યૂ થઈ જવાની સાથે ભૂતકાળની રમતો અને સ્મરણો જ શેરીમાં શેષ રહી ગયાં છે.