ધોરણ 11 | విષય: Manovigan
ખ્યાલ: પૃથ્વી પર અસંખ્ય સજીવો વસે છે, જેમાંથી માનવીનું ચેતાતંત્ર સૌથી વધુ વિકસિત છે. ઉત્ક્રાંતિવાદી અભિગમ દર્શાવે છે કે વાતાવરણની જરૂરિયાતો અનુસાર સજીવોમાં સમય જતાં જૈવિય અને વાર્તનિક ફેરફારો થાય છે.
ડાર્વિનનો સિદ્ધાંત: ચાર્લ્સ ડાર્વિને ૧૮૫૯ માં પ્રકાશિત તેમના પુસ્તક "The Origin of the Species" માં જણાવ્યું કે સજીવોમાં ખૂબ જ લાંબા ગાળે નજીવા પરિવર્તનો આવે છે. શારીરિક વૃદ્ધિની સાથોસાથ વર્તનનો પણ વિકાસ થાય છે.
પર્યાવરણ અને સજીવ: વાતાવરણજન્ય ફેરફારો સજીવોમાં જીવવા માટે સ્પર્ધા સર્જે છે. જે સજીવો વાતાવરણ સામે ટકી શકે છે, તેઓ અસ્તિત્વ ટકાવીને પ્રજોત્પત્તિ કરે છે (સર્વાઇવલ ઓફ ધ ફિટેસ્ટ).
ભૂમિકાઓમાં પરિવર્તન: પ્રાચીન સમયમાં પુરુષ શિકાર કે ખોરાક શોધતો અને સ્ત્રી બાળઉછેર કરતી. પરંતુ આજના ઔદ્યોગિક યુગમાં સ્ત્રીઓ લશ્કર, પોલીસ કે તબીબી ક્ષેત્રે છે અને પુરુષો રસોઈયા તરીકે સેવા આપે છે. આ પરિવર્તન દર્શાવે છે કે વાતાવરણ મુજબ વર્તન બદલાય છે.
જનીનતત્ત્વો (Genes): ગર્ભાધાન સમયે માતા-પિતા તરફથી બાળકના ફલિતકોષમાં ૨૩ માતાના અને ૨૩ પિતાના એમ કુલ ૪૬ રંગસૂત્રો મળે છે. આ રંગસૂત્રો પર સૂક્ષ્મ મણકા જેવા જનીનતત્ત્વો આવેલા હોય છે, જે વારસાગત લક્ષણોનું નિયંત્રણ કરે છે.
DNA અને પ્રજોત્પત્તિશાસ્ત્ર: રંગસૂત્રો મુખ્યત્વે DNA (Deoxyribonucleic Acid) ના બનેલા હોય છે. DNA નું કાર્ય પ્રોટીનનું ઉત્પાદન કરવાનું છે, જે શરીર-બંધારણ, બુદ્ધિ અને ક્ષમતાઓ નક્કી કરે છે.
જાતિ નિર્ધારણ: સ્ત્રીમાં ૨૩મી જોડ XX હોય છે, જ્યારે પુરુષમાં ૨૩મી જોડ XY (અથવા XX) હોઈ શકે છે. જો પુરુષનો X શુક્રકોષ સ્ત્રીના X અંડકોષને ફલિત કરે તો XX (છોકરી) અને જો Y શુક્રકોષ ફલિત કરે તો XY (છોકરો) જન્મે છે.
જીનોટાઇપ અને ફીનોટાઇપ: વારસામાં મળેલા પૂર્ણ જનીનતત્ત્વોના સમૂહને ‘જીનોટાઇપ’ અને બહારથી જોઈ શકાતા લક્ષણો (જેમ કે ઊંચાઈ, આંખોનો રંગ) ના સમૂહને ‘ફીનોટાઇપ’ કહે છે.
કેન્દ્રીય ચેતાતંત્ર (CNS) ચેતાકીય પ્રવૃત્તિઓનું મુખ્ય કેન્દ્ર છે. તેના બે મુખ્ય ભાગ છે: (૧) મગજ અને (૨) કરોડરજ્જુ.
મગજ (Brain):
પુખ્ત વ્યક્તિનું મગજ ૧.૩૬ કિગ્રા વજન ધરાવે છે અને તેમાં આશરે ૧૦ અબજ ચેતાકોષો હોય છે.
મગજકંધ અને નાનું મગજ: મગજકંધ (લંબચેતા, ચેતાસેતુ, મધ્યમગજ) શ્વાસોચ્છ્વાસ અને હૃદયના ધબકારા જેવા સ્વયંસંચાલિત કાર્યો સંભાળે છે. નાનું મગજ શરીરનું સંતુલન અને હલનચલન જાળવે છે.
સીમાવર્તી તંત્ર: તે હિપોકેમ્પસ (સ્મૃતિ), એમિગડાલા (આક્રમકતા/આવેગો) અને હાયપોથેલેમસ (ભૂખ, તરસ, પ્રેરણા) નું બનેલું છે.
મોટું મગજ અને મસ્તિષ્ક છાલ: મસ્તિષ્ક છાલ ૪ ખંડોમાં વહેંચાયેલી છે – અગ્ર ખંડ (ચિંતન-આયોજન), મધ્ય ખંડ (સ્પર્શ-સંવેદન), પશ્વ ખંડ (દૃષ્ટિ), અને નિમ્ન ખંડ (વાણી-શ્રવણ).
કરોડરજ્જુ (Spinal Cord):
તે મગજ અને પરિઘવર્તી ચેતાતંત્ર વચ્ચે સંદેશાઓના વહનમાર્ગ તરીકે કાર્ય કરે છે. જ્ઞાનેન્દ્રિયોના સંદેશાઓ મગજ સુધી પહોંચાડે છે અને મગજના આદેશો સ્નાયુઓ સુધી લઈ જાય છે.
સ્વરૂપ: સ્વયંસંચાલિત ચેતાતંત્ર (ANS) પર વ્યક્તિની પોતાની મરજી ચાલતી નથી, તેથી તેને અનિચ્છાવર્તી તંત્ર કહેવાય છે. વ્યક્તિ નિદ્રા કે મૂર્છાવસ્થામાં હોય તો પણ તે હૃદય, ફેફસાં, પાચનક્રિયા અને મૂત્રપિંડ જેવા અવયવોનું સંચાલન કરે છે.
અનુકંપી તંત્ર (Sympathetic System): કટોકટી કે ભયજનક પરિસ્થિતિમાં કાર્યરત થાય છે. તે હૃદયના ધબકારા વધારે છે, આંખની પૂતળી પહોળી કરે છે અને રક્તપ્રવાહ ઝડપી બનાવી શરીરને 'લડો અથવા ભાગો' (Fight or Flight) માટે તૈયાર કરે છે.
પરાનુકંપી તંત્ર (Parasympathetic System): તેની કામગીરી અનુકંપી તંત્રથી વિરુદ્ધ છે. કટોકટી કે ઉત્તેજના શમ્યા પછી તે વધેલા ધબકારા અને શ્વાસોચ્છ્વાસને સામાન્ય બનાવી શરીરને સમતુલાની સ્થિતિમાં લાવે છે.
અંતઃસ્રાવી ગ્રંથિઓ નલિકારહિત હોય છે, જેમાંથી ઝરતા રસસ્રાવો (Hormones) સીધા લોહીમાં ભળે છે. મુખ્ય ગ્રંથિઓ: મસ્તિષ્ક ગ્રંથિ, કંઠ ગ્રંથિ, એડ્રીનલ ગ્રંથિ, સ્વાદુપિંડ અને જાતીય ગ્રંથિ.
૧. મસ્તિષ્ક ગ્રંથિ (Pituitary Gland): મગજના અંદરના ભાગમાં વાલના દાણા જેટલી હોય છે. તે અન્ય તમામ ગ્રંથિઓનું નિયંત્રણ કરતી હોવાથી તેને ‘સર્વોપરી ગ્રંથિ’ (Master Gland) કહે છે. તેના અગ્ર ભાગમાંથી થાયરોટ્રોફિક અને વૃદ્ધિ સ્રાવો ઝરે છે જે શારીરિક વિકાસ અને ઊંચાઈનું નિયંત્રણ કરે છે.
૨. કંઠ ગ્રંથિ (Thyroid Gland): ગળાના નીચેના ભાગમાં પતંગિયા આકારની હોય છે. તેમાંથી ‘થાયરોક્સિન’ સ્રાવ ઝરે છે, જે ચયાપચયની ક્રિયાનું નિયંત્રણ કરે છે. તેનો અતિસ્રાવ વ્યક્તિને અતિક્રિયાશીલ બનાવે છે અને અલ્પસ્રાવથી વ્યક્તિ થાકેલી, આળસુ તથા સ્થૂળ બને છે (બાળપણમાં અલ્પસ્રાવથી ‘વામનીયતા’ થાય છે).
માનવીને અન્ય પ્રાણીઓથી અલગ પાડતા ૩ મુખ્ય સીમાચિહ્નો છે:
દ્વિપગીપણું (Bipedalism): બે પગે ટટ્ટાર ચાલવાની શક્તિ, જેના લીધે હાથ મુક્ત થયા અને સાધનોનો ઉપયોગ તથા નવા સંશોધનો શક્ય બન્યા.
મગજનો વિકાસ (Encephalization): શરીરના વજનની સરખામણીમાં માનવ મગજ વાનર કરતાં ૩ થી ૪ ગણું ભારે અને વિકસિત છે. આથી જટિલ વિચારણા અને તર્કના કાર્યો શક્ય બન્યા.
ભાષાનો વિકાસ (Language Development): પ્રત્યાયન અને સામાજિક-સાંસ્કૃતિક આંતરક્રિયાનું ઉત્તમ માધ્યમ છે.