ધોરણ 12 | విષય: Gujarati
બા સુખડીમાં ઘી રેડી-રેડીને સહુને હરખથી ખવડાવે છે.
બાનો ભૂતકાળ: ભૂતકાળમાં બાનું ઘર આનંદ અને કોલાહલથી ભરેલું રહેતું. વૅકેશનમાં બાળકો અને પૌત્રો ભેગાં થતાં, દોડાદોડી અને સંતાકૂકડી રમતાં. ભાઈ-બહેનો સાથે બેસીને આનંદ માણતાં. બા સહુને રસગુલ્લાં જેવી ચાસણીનું વહાલ આપતાં અને પ્રેમથી ઘીથી નિતરતી સુખડી ખવડાવતાં. ઘરમાં સુખનો સૂરજ ઊગતો હતો.
બાનો વર્તમાન: વર્તમાનમાં સંતાનો શહેરોમાં સ્થાયી થઈ ગયાં છે અને વતને આવવાનું બંધ કર્યું છે. હવે ઘરમાં કોઈ પંખી પણ ચણવા આવતું નથી. ઘરમાં સન્નાટો અને શાંતિ પહેરો ભરે છે. બા દરરોજ ટપાલીની વાટ જુએ છે પણ નિરાશા સાંપડે છે. ફ્રેમમાં જડાયેલા દાદાજીના ફોટા સામે જોઈને બા ચોધાર આંસુએ રડે છે. બાનો વર્તમાન અત્યંત એકાકી, કરુણ અને વેદનાદાયી છે.
સંતાનોની ઉપેક્ષા: જે સંતાનોના ઉછેર માટે બાએ આખી જિંદગી ઘસી નાખી, તે સંતાનો હવે બાને પોતાના જીવનમાં સ્થાન આપતા નથી. વૅકેશનમાં પણ તેઓ બહાર ફરવા જવાનું પસંદ કરે છે પણ ગામડે રહેતાં બા પાસે આવતા નથી.
ટપાલની રાહ અને નિરાશા: બા રોજ ટપાલીની વાટ જુએ છે કે કદાચ કોઈ સંતાનનો પત્ર કે સમાચાર આવશે, પરંતુ ટપાલી ખાલી હાથે જતો રહેતાં બાની આંખો નિરાશ થઈ જાય છે.
દાદાજીની ગેરહાજરી: પતિ (દાદાજી) ના અવસાન પછી બા સાવ નિરાધાર બની ગયાં છે. દાદાજીના ફોટા સામે આંસુ સારતાં બા પોતાની વેદના વ્યક્ત કરે છે, પણ ચિત્રમાં રહેલા દાદાજી તેમનાં આંસુ લૂછી શકતા નથી.
જીવતરનો બોજ: રામાયણની શબરીને તો રામના દર્શન થયા હતા, પણ આ બાના બોર-બોર જેવાં આંસુ લૂછવા કોઈ 'રામ' (સંતાન) આવતું નથી. બા મૃત્યુથી નથી ડરતાં, પણ આ જીવતરની અસહ્ય એકલતાથી ગભરાઈ ગયાં છે.