ધોરણ 12 | విષય: Gujarati
રામબાણ (પ્રભુભક્તિના બાણ) ધ્રુવ, પ્રહ્લાદ, શુકદેવજી, મોરધ્વજ રાજા, મીરાંબાઈ અને નરસિંહ મહેતા જેવા સંતો-ભક્તોને વાગ્યાં છે.
તેની અસરો નીચે મુજબ થઈ:
ધ્રુવ અને પ્રહ્લાદ: પ્રભુભક્તિમાં સ્થિર થઈને પોતાનું યોગ્ય સ્થાન (ઠેકાણું) પામ્યા.
શુકદેવજી: ગર્ભવાસથી જ જ્ઞાની અને મુક્ત બન્યા.
મોરધ્વજ રાજા: પુત્ર અને પત્ની સાથે મળીને ખુશીથી મસ્તક પર કરવત ઝીલવા તૈયાર થયા.
મીરાંબાઈ: રાણાજીએ મોકલેલો ઝેરનો પ્યાલો પ્રભુકૃપાથી અમૃત બની ગયો.
નરસિંહ મહેતા: એમની હૂંડી ભગવાને પોતે શામળશા શેઠ બનીને સ્વીકારી અને વહારે આવ્યા.
'રામબાણ' પદનો મુખ્ય મર્મ એ છે કે સાચી પ્રભુભક્તિ એ કોઈ શૌખ કે બાહ્ય આડંબર નથી, પરંતુ આત્મસમર્પણ છે. 'રામબાણ' એ સાંસારિક શસ્ત્રનું બાણ નથી પણ પ્રેમ અને તપનું તીર છે. જે ભક્તને આ રામબાણ વાગે છે, તેને સંસારના દુઃખો કે યાતનાઓ દુઃખ આપતા નથી પણ વરદાનરૂપ લાગે છે. અજ્ઞાની કે મૂરખ માણસ આ ભક્તિરસને સમજી શકતો નથી. ધ્રુવ, પ્રહ્લાદ, મીરાં અને નરસિંહ જેવા ભક્તોએ રામબાણ વાગ્યા પછી ઈશ્વર સાથે અનુસંધાન સાધ્યું અને તમામ કસોટીઓ પાર કરી. ટૂંકમાં, ઈશ્વરચરણોમાં સંપૂર્ણ સમર્પણ કરવું એ જ આ પદનો પરમ મર્મ છે.