ધોરણ 6 | విષય: English
If you keep on going
જો તમે આગળ વધતા રહેશો
And never stop,
અને ક્યારેય અટકશો નહીં,
You can keep on going,
તમે આગળ વધતા રહી શકો છો,
You can make it to the top.
તમે ટોચ (સફળતા) પર પહોંચી શકો છો.
Life is full of mountains,
જીવન પહાડો (મુશ્કેલીઓ) થી ભરેલું છે,
Some are big and some are small,
કેટલાક મોટા છે અને કેટલાક નાના,
But if you don't give up
પરંતુ જો તમે હાર નહીં માનો
You can overcome them all.
તો તમે એ બધા પર વિજય મેળવી શકશો.
So keep on going
તેથી આગળ વધતા રહો
Try not to stop,
અટકવાનો પ્રયત્ન ન કરો,
When you keep on going
જ્યારે તમે આગળ વધતા રહેશો
You can make it to the top.
તમે ટોચ પર પહોંચી શકશો.
એક રાજા હતો. તેને કુદરતી દ્રશ્યોના ચિત્રોનો બહુ શોખ હતો. રાજા પોતાની પાસે ચિત્રકામની તમામ સામગ્રી અને સાધનો રાખતો હતો. એકવાર રાજા પહાડ પર ગયો. પહાડના સુંદર દ્રશ્યે તેને આનંદિત કરી દીધો, તેથી તેણે ચિત્ર બનાવવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરી. તેણે ત્યાં એક સ્ટેન્ડ ગોઠવ્યું અને ચિત્ર બનાવવાનું શરૂ કર્યું.
ચિત્ર તૈયાર થઈ ગયા પછી, રાજા દરેક ખૂણેથી ચિત્રને જોવા લાગ્યો. ચિત્ર તરફ જોતાં જોતાં તે એક-એક પગલું પાછળ ખસી રહ્યો હતો. એમ કરતાં કરતાં તે પહાડની ધાર (કિનારી) સુધી પહોંચી ગયો.
દૂર ઊભેલા એક ભરવાડના છોકરાએ આ જોયું. છોકરો દોડીને ત્યાં આવ્યો અને પોતાની લાકડીથી ચિત્રને ફાડી નાખ્યું. રાજા ખૂબ ક્રોધિત થયો અને ગુસ્સામાં છોકરાને પકડીને બોલ્યો, "એય! તું જાણે છે કે આ કરવા માટે તને શું સજા મળશે?"
છોકરાએ નીડરતાથી કહ્યું, "મને મૃત્યુદંડ (ફાંસી) મળે તો પણ હું સ્વીકારું છું. હું તો એક સાદો ભરવાડ છું. મારા જીવનની કિંમત કેટલી? પરંતુ જો તમને કંઈક થઈ ગયું હોત, તો આખું રાજ્ય અનાથ થઈ જાત."
રાજાએ ગુસ્સામાં આગળ કહ્યું, "એય મૂર્ખ! મને શું થઈ રહ્યું હતું?"
છોકરાએ જવાબ આપ્યો, "મહારાજ! તમે પહાડની ધાર સુધી પહોંચી ગયા હતા. જો તમે એક પણ પગલું પાછળ ભર્યું હોત, તો..."
જ્યારે રાજાએ પાછળ જોયું, ત્યારે તે આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો અને પોતાનો જીવ બચાવવા બદલ ભરવાડના છોકરાનો આભાર માન્યો. રાજા છોકરાને મહેલમાં લાવ્યો, તેના માતાપિતાને બોલાવ્યા અને તેમને ઈનામ પણ આપ્યું. તેણે તેના શિક્ષણ અને ઉછેરનો તમામ ખર્ચ શાહી તિજોરીમાંથી ચૂકવવાનું નક્કી કર્યું.
(વર્ગખંડનું દ્રશ્ય ખુલે છે. રેહાન ચિંતિત દેખાય છે.)
રેહાન: (ઝિયાને) અરે ના! મારો શાળાનો પ્રોજેક્ટ ખોવાઈ ગયો છે.
ઝિયા: શું? આજે તો જમા કરાવવાનો છેલ્લો દિવસ છે.
રેહાન: હું જાણું છું. મેં તેને તૈયાર કરવામાં ઘણા કલાકો વિતાવ્યા હતા.
(નિરાલીબેન પ્રવેશ કરે છે.)
નિરાલીબેન: શું થયું રેહાન?
રેહાન: મારો પ્રોજેક્ટ ખોવાઈ ગયો છે.
નિરાલીબેન: ઠીક છે, શાંત થા. વિચાર. તે છેલ્લે ક્યાં જોયો હતો?
રેહાન: (વિચારે છે) મેં તેને વર્ગખંડમાં જોયો હતો. ના, ના, ના! લાઈબ્રેરીમાં.
નિરાલીબેન: સરસ! ચાલો ત્યાં જઈને તપાસ કરીએ.
(રેહાન, ઝિયા અને નિરાલીબેન લાઈબ્રેરીમાં શોધે છે.)
કમલ: (પ્રવેશ કરે છે) હેય, શું ચાલી રહ્યું છે?
રેહાન: મારો પ્રોજેક્ટ ખોવાઈ ગયો છે. તેં જોયો છે?
કમલ: મને લાગે છે કે મેં તેને કબાટની શેલ્ફ (રેક) પર જોયો હતો.
રેહાન: સાચે જ! (રાહત અનુભવે છે) આભાર, કમલ!
(તેઓ શેલ્ફ તપાસે છે અને પ્રોજેક્ટ મળી જાય છે.)
(પાછા વર્ગખંડમાં)
નિરાલીબેન: રેહાન, તું શું શીખ્યો?
રેહાન: શાંત રહેવું, વિચારવું અને મદદ માગવી.
ઝિયા: અને હંમેશા પોતાની વસ્તુઓનું ધ્યાન રાખવું.
નિરાલીબેન: એકદમ સાચું!
પ્રાચીન સમયમાં વિદ્યાર્થીઓ ગુરુકુલમાં રહીને જ અભ્યાસ કરતા હતા. શિક્ષણ મેળવવા માટે બાળકોને ગુરુકુલ મોકલવામાં આવતા હતા. ગુરુના માર્ગદર્શન હેઠળ બાળકો અભ્યાસની સાથે આશ્રમની સંભાળ પણ રાખતા હતા. વરદરાજને પણ અન્ય લોકોની જેમ ગુરુકુલ મોકલવામાં આવ્યો હતો. ત્યાં તેણે આશ્રમના અન્ય બાળકો સાથે મિત્રતા કરી.
પરંતુ તે ભણવામાં ખૂબ જ નબળો હતો. ગુરુજી જે કંઈ ભણાવતા તેમાંથી તેને ખૂબ ઓછું સમજાતું હતું. તેના બધા મિત્રો આગળના ધોરણમાં ગયા પણ તે આગળ વધી શક્યો નહીં. વરદરાજને લાગ્યું કે કદાચ વિદ્યા તેના નસીબમાં નથી. એકવાર ભારે હૈયે તે આસપાસ રખડતો હતો. તે અભ્યાસ છોડી દેવાનું વિચારી રહ્યો હતો.
બપોરનો સમય હતો, રસ્તામાં તેને તરસ લાગી. આજુબાજુ જોતાં તેને માલૂમ પડ્યું કે થોડે દૂર કેટલીક સ્ત્રીઓ કૂવામાંથી પાણી ખેંચી રહી હતી. તે પાણી માટે કૂવા પાસે ગયો. જ્યાં દોરડાં આવ-જા કરતા હતા ત્યાં પથ્થરો પર નિશાન બની ગયા હતા. તેણે સ્ત્રીઓને પૂછ્યું, "તમે આ નિશાન કેવી રીતે બનાવ્યા?"
ત્યારે એક સ્ત્રી બોલી, "બેટા, આ નિશાન અમે નથી બનાવ્યા. પાણી ખેંચતી વખતે આ કૂણા (નરમ) દોરડાની વારંવારની અવાજવર (ઘસારા) ને કારણે આ કઠણ પથ્થર પર આવા નિશાન પડી ગયા છે."
વરદરાજ ઊંડા વિચારમાં પડી ગયો. તેણે દોરડાની વારંવારની ગતિ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. તેણે જોયું કે એક નરમ દોરડું વારંવાર ઘસાવાથી કઠણ પથ્થર પર પણ ઊંડા નિશાન બનાવી શકે છે. પછી તેણે વિચાર્યું, "જો એક નરમ દોરડું આ કરી શકતું હોય, તો હું વારંવાર અભ્યાસ (મહાવરો) કરીને શા માટે શીખી ન શકું?"
વરદરાજ ખૂબ જ ઉત્સાહ સાથે ગુરુકુલ પાછો આવ્યો અને અથાક પરિશ્રમ કર્યો. તેણે વારંવાર વાંચ્યું, પુનરાવર્તન (રિવિઝન) પર ધ્યાન આપ્યું અને પોતાની ધીમી શીખવાની સમસ્યા ઉકેલી દીધી. ગુરુજી પણ ખુશ અને સંતુષ્ટ થયા. એ મંદ અને નબળો બાળક વરદરાજ આગળ જઈને એક મહાન વિદ્વાન બન્યો.
કરત કરત અભ્યાસ સે જડમતિ હોત સુજાન ।
રસરી આવત-જાત તે સિલ્ પર પરત નિસાન ॥
(અર્થ: વારંવાર અભ્યાસ કરવાથી મૂર્ખ વ્યક્તિ પણ ચતુર/વિદ્વાન બની જાય છે. જેવી રીતે દોરડી કૂવાના પથ્થર પર વારંવાર આવ-જા કરવાથી પથ્થર પર પણ છાપ પાડી દે છે.)
મહાવરાની શક્તિ વિશે આપણે શું કહી શકીએ? તે આપણા બધા સપના પૂરા કરી શકે છે. રમતગમત હોય, અભ્યાસ હોય કે બીજું કંઈ પણ હોય, મહાવરો ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ છે. મહાવરા વિના આપણે સફળ થઈ શકતા નથી. જો આપણે મહાવરા વિના ફક્ત નસીબ પર આધાર રાખશું, તો આપણને અફસોસ સિવાય કંઈ મળશે નહીં. તેથી, મહાવરા, ધીરજ, સખત પરિશ્રમ અને સમર્પણ સાથે, આપણે આપણા લક્ષ્યને પ્રાપ્ત કરવા માટે કામ કરવું જોઈએ.